Толку многу нешта, што всушност го прават нашиот живот – нешто за што вреди да се живее. Деновиве ја чувствувам дупката на хранопроводникот, но и ѕидовите на желудникот. Немам проблеми со дигестивниот систем, да не бидам погрешно разбрана. Само сум згрозена од настаните, збунета и не знам што да чувствувам, што да направам. Немоќ, неспособност и неволност. Наместо среќа, безгрижа.. Всушност онаа уанабе безгрижа, која ме прави дете во туѓите очи, а пензионер во душата. Премногу лузни на кожата кои не се бришат, веќе и не се покриваат.. И утеха не би било, дека може да е полошо, ни дека се ќе биде како што треба. Тоа се само неминовни факти.
И да, тука доаѓам кога ми е лошо. И не знам вистински да го изразам тоа преку зборови. Но сепак некако се чувствува. А среќата, воопшто не знам да ја опишам. Тогаш немам потреба да зборувам ништо. Ми е убаво и кога молчам.

Веројатно, како и секоја принцеза таа би требало да има и свој принц. Но ова е необична приказна, за невообичаена принцеза која живее во уште понесекојдневно кралство.

Всушност, денес нема многу кралства, но во минатото не се карактеризирале со многу прашина, пајажини и слично. Тогаш и овде, принцезата нема свој принц, но и истотака невообичаено за некоја принцеза, таа не се надева дека ќе го сретне и дека ќе живеат среќно и в мир до крајот на животот. Потоа, таа не се надева дека пред да го сретне тој принц треба да бакне повеќе жаби. Всушност таа мрази да бакнува погрешни личности, во случајов жаби. Но вообичаено за секоја девојка која што не е принцеза, оваа го чекаше својот коњ. Не сакаше бел, туку црн коњ. Кој секако ќе има многу недостатоци кои се одлик на несовршеноста, што всушност и совршено би се поклопувал на нејзиното кралство. Таа го чекаше тоа животно долго време, иако знаеше дека сепак, нели е животно и дека не би можело да стане вистински човек кој што би ја заслужувал нејзината љубов.

Но напоменав дека ова не е приказна од секојдневието и вообичаеноста (што ја слушате најчесто од женски усти) и дека тој коњ нема да се појави само околу ‘превозот‘ и потоа АШ ќе исчезне откако убаво ќе се ‘истрча‘? Таа секако не би сакала толку големо животно во своето кралство за да би и‘ помагало околу средувањето на нередот нели?! Таа можеби била и премногу свесна околу правилата, знаејќи дека не постојат принцови и жаби кои се преобразуваат во принцови. Знаејќи дека постојат коњи, кои што најчесто не се бели и немаат рог на главата кој што ги лечи секаквите причини за тужни фаци, таа безнадежно го бараше оној црн коњ кој би молчел на сите муабети кои таа ги спремаше за него иако тој не би ги разбрал. Го бараше оној кој што би и‘ ја наведнал главата да го гушне тогаш кога повторно ќе сака да побегне од своето кралство. Оној коњ кој толку би се врзал кон тоа кралство, но не би станал поданик.

Секако е чудно, нели. Но ова е нешто како бајка. Ии.. принцезата поседува сребрен клуч, кој што не го вади од сребреното ланче кое виси на нејзиниот совршено бел и нежен врат. Ии само таа каде може да го протне тој клуч, секако тоа и‘ е речено од трите наречници при раѓањето, секако и повторувано од кралицата додека таа била мала принцеза. Но, сега е доволно зрела и умее да го употреби тоа клуче кое што цел живот го поседува. А дали ќе го најде токму тој коњ кој би се совпаѓал со онаа магична работа која што и‘ виси на вратот, останува неизвесност која што наскоро ќе стане една мала извесност и наскоро ќе се заборави

Премногу е доцна,
да ја создадам неизвесноста.
Да го изградам патот,
кој би те повикал.

Прерано се предадов,
на рацете нежни ѓаволски.
Ги отворив портите свои,
истолчив рози на патот,
го измамив непријателот,
а се уништив себеси.
Делумно

Во меѓувреме често си го имавме муабетот со моите матични, кои беа толку фини и културни да ме упатат до Козле, се додека ми беше дозволено да ги трпам нивните терапии таму, додека си играв во интересните соби со играчки. Но откако се стекнав со лична и слично, не ми беа дозволени слатките соби со играчки. Потоа ги посетував оние поадминистративно-централистичките здравствени установи.

И еве ме сега, со затнат нос и огромни црвени кругови околу ноздрите, потрошени 8 пакетчиња палома за по дома, 8 кафетин колд макс кесички, многу парацетамоли и слично, јас петок навечер наместо да уживам во слободното време кое ретко го имам, јас гледам смешни клипови на youtube и размислувам дали да го гледам RocknRolla, Fightclub или да ја довршам првата сезона How I met your mother. Додека минатиот.. не слушав и се разболев.

Сабајле му дадов малце млекце, кутрото никогаш не пробало па му дојде тоа како изненадување. Потоа, го прошетав до продавница, му купив храна и таков беше среќен што откако го нахранив, ми дозволи да трачарам на далечини. Бидејќи на тмурен ден јас мамурна, не проодев поголема релација од дома до продавница, си го шеткав кучето од соба во соба, од кревет на кревет, од компјутер до телевизор, од телевизор до фрижидер. Толку се измори, што дури стана омалаксан и почна да цвичи. Тогаш предосеќав јас дека му е потребен сон, за повторно да биде со мене во скут да го галам. Го остаив на раат да си отспие, но цело време го проверував, онака чисто случајно да не се разбуди и да има нешто да ми пролае. Ништо, кученцето спиеше како јагне. Откако ја собра потребната енергија, почна да лае. Јас се израдував, ама тоа лаело на џукелите надвор. Почна да се стемнува, а тоа сеуште не ми имаше пролаено на начинот како што јас сакав. Се загрижив, да не е болно, што му е. Го земав во скут го изгњавив, си поиграв малку со него, ама пак исто. Пак не беше весел. И ете го, сега до мене лежи, зјапа во таван и молчи.

Епа нека си молчи, кога нема ништо паметно да изржи. И да го збрлавам, сигурно повторно ќе биде воздржан.

Да, како што забележавте. Цел ден како улавица чекам да ми запеат Simple Mind со Don’t you forget about me од моето цаканко телефонче. Дури и си потготвив муабетче. Но како што тргнала работата, изгледа така и ќе заврши. Се чувствувам, лајк а  мамурен фиш

Вчера табот нов запис ми стоеше 12 часа отворен, но јас ништо не напишав. Морам да признаам не се обидов, но навистина имав нешто да кажам. Претходниот ден се возев во автобус, дугачко. Ми навираа мисли ко на бесно девојче солзи, за украдената кукла.
Си мислев дека јас, поточно си сфатив дека јас, ќе одам во пеколот. Потоа се запрашав, зошто мене оваа мисла не ме плаши? Ако јас сум прекршила некои заповеди, секако не сите, не е изводливо, и идам во пеколот, значи можам да прекршам уште еден.
Е ова е факултетската логика, ако.. значи.
Но ете, колку и да сакам да го глумам јунакот Декстер некогаш, некаде и на некому, нема да можам.
Јас сум себичен егоист што си го глеа гзот и дур се движи напред, плачам само од самосожалување, секако за себе, глеам јас да си ја завршам работата како што мене ми одговара, сама си ги јадам чоколадите и така натака.
Но дали тоа ме фрла во бездна? Секако дека не, ние обичните смртници најчесто сме такви.
Но истотака не можам да издржам доколку некому не му помогнам, а убедена сум дека можам. Не можам да изневерам. Не можам да газам преку луѓето за да ги остварам моите намери. Не можам да се радувам на она, за кое некој друг пати.
И? Што сега, дали тоа ме праќа во рајот или ме прави слабак? Дали тоа ги повлекува моите егоистички особини, или станувам добра, накај мутава?
И толку, запреа сеќавањата за монологот што го имав со себе. Ако продолжам вака со недовршените задачи, обврски или како и да е, нема да идам ни долу, ни пак горе за каде што не се надевам. Ќе заглавам измеѓу, како духче што не знае зошто (не)постои.
Ете, не знам ни веќе што ломотам. Знам дека си го прекршив мојот принцип. Го урнав ѕидот за секунда, што го градев толку време. Навистина е бедно кога ќе оставиш стапки на својот недопрен снег. И пак, се почувствував лошо само заради себе. Но ако не се чувствувам добро, не значи дека сум расипана…

За крај на оваа уморна вечер, мало опуштање…

кликнете тука за да го видите видеото

Не, не сакам да знам
што треба да се случи,
а твојата силуета да ја гали мојата сенка
додека јас си поигрувам со косата.

Будиш сон, оддамна сонуван,
заспиваш празнина, догоре исполнета.
Решителен двигател на четката плодна,
сееш прекрасности на платното твое
и на стаклото мое.

Топла дланка,
иста цел,
несознаен тунел, неосветлен,
а сепак бел.

О ти,
совршена несовршеност,
капка цврстина, нежна,
мека душо.

Петок?
Па што ако е петок и што ако утре е сабота, кога од викенд ни В не сум видела месецов.

Нова Година иде?
Па што ако иде и што ако ми е најубаво накитена собата кога не осеќам ни Е од еуфорија.

Што беше Нова Година? Да излезеш окезен од шестка до седмица од дома накај 12 да ги прошлаеш сите можни продавници за во 18 конечно да идеш да си го купиш тоа што и првиот пат ти се засвиѓало, па да го снема. Па да го купиш првото симпатично парче облека без мерак, да си купиш печени костени на плоштад и некое пакетче жижици и да се возиш во пуна 22ка што крца. Вечерта весеље и радување што имаш излаз до 7 сабајле и што ќе се очукаш и отрезниш па твоите нема да те приметат. Е може тоа беше Нова Година до пред некое време. Сега е руска со кифлички и ќебенце.

Наместо од снег и радувања, затрупана сум од колоквиуми, изнервирани професори, мали несреќи, такви никакви баксузчиња кои ми го красат крајот на годинава на најдегенски начин. Се испукав од хистерија, удрив на смеење. Ај, умре таа Џозефин што плачеше на секоја песна во која пејачот пати. Ја закопав под камења, некогаш сакам да ја откопам, да си поплачеме заедно. Да си ја олесниме. Но длабоко е закопана. За жал.

Ироничен ми е животов. Дури и досаден. Знам што ќе се случи утре, истото што се дешаваше и денес. Освен деталот дека чекав саатипол надвор без клуч од дома, па уште и ми заврна. А кога сакав да си идам ми кидна автобусот пред нос. И деталот дека глумев куче ловџија зошто ужасно ми смрдеше на изгорено. Испаничив и чекав да пукне и да ме снема. Ипак го најдов изворот на темнината, кој всушност беше прекидачот за светло, и си ја вратив сигурноста.
Обично не страдам од менстурални болки. Тоа се случува само еднаш во годината. И тој ден беше единствениот наменет за спремање колоквиум кој што ми беше закажан следниот ден. Се убив од виткање во кревет, се предозирав со апчиња, вриштев како луда крава пред колење и заспав како изнемоштен арпаџик. Па сабајлето дури закаснив на колоквиум, ебани 5 минути. Без истерана од просторијата, на таков начин што дури се почувстував како добиток. Сега испитче, братче. Топче. И чудно, ми помина лутината за време помалку од она што го задоцнив.

Па што ако  по обичај на секој почеток од годината си ветувам дека нема да се нервирам за мали никакви глупости? Што ако Дедо Мраз никогаш не ги слуша моите желби и честитки? Кога едноставно, не сакам ваков крај на годината. Не сакам ни вакви дешавки на почетокот. Не сакам воопшто да се сопнувам од ивицата на тротоарот. Не сакам да пукне мојот конец, на кој надежно висам.

Претставување. Прилично весел и одговорен студент, кој не сака да иде на предавања, а ужива во кафињата и муабетите намирисани со мали безопасни трачеви во факултетските бифеа. Сакам недоразбирања. Посебно оној момент ‘расипан телефон‘ сочинуван од тројца играчи. Дефинитивно, тогаш паѓаат најнеочекувани гласни насмевки. Почитувач на искреноста, колку и да е сива.. бунтовник на неправдата, розевата бебешка боја, wannabe идиотизмот.
Но, секако дека не би го открила својот идентитет. Така ќе чувствувам невидлив ѕид кој ќе ги притиска сите мои внатрешности кои што сакаат да излезат. Кукавички би се сокрила зад псевдоним кој не ме опишува. Josephine, за мене значи девојка од минатото која е атрибут на елеганцијата. Јас не се пронаоѓам во елегантните потези, моите се.. да речеме уличарски. Претам со рацете и нозете додека зборувам, сликовито доловувајќи ја ситуацијата која ја опишувам. Обожавам да шетам по ладни улици, да се дерам од високо и на ниско, да се смеам на луѓето кои ќе се сопнат.
Сакам да ги сакам оние нешта кои не се за мене, ме привлекуваат најголемите спротивности. Јас сум минус, го барам плусот. Најзабележливо е по две чаши чиста водка со парчиња лимон. Зборувам за оној минус, во очите. Сепак, мојата крвна група е негатив, околината ме познава како надежен песимист, кој зрачи со позитивна енергија.
Ете, тоа сум јас.
Контраст од самата себеси.
Живеам во парадокс.
Се хранам со апсурдот.